Οι αριθμοί ενός χρώματος

Ο κωδικός των ιστοσελίδων και των προγραμμάτων σχεδίου. Μετά τη δίεση, τρία ζεύγη: κόκκινο, πράσινο, μπλε, από 00 (τίποτα) έως FF (το μέγιστο)· το 80 είναι στη μέση των αριθμών (αν και η οθόνη στέλνει εκεί μόνο το ένα πέμπτο του φωτός). Αλλάξτε ένα ζεύγος: αλλάζει μόνο ένα από τα τρία φώτα (δείτε RGB).

Δοκιμάστε: Βάλτε FF στη θέση του πρώτου ζεύγους: το καφέ γίνεται έντονο κόκκινο. Γράψτε 808080: ένα μεσαίο γκρι.

Οι ίδιοι αριθμοί με τον κωδικό hex, από 0 έως 255. Είναι φώτα που προστίθενται: όσο μεγαλύτερος ο αριθμός, τόσο πιο ανοιχτό το χρώμα. Τρεις ίσοι αριθμοί δίνουν γκρι. Στην οθόνη, κόκκινο + πράσινο κάνει κίτρινο· με σωληνάρια, καφέ.

Δοκιμάστε: Ανεβάστε το G στο 150: το καφέ γίνεται κιτρινοπράσινο. Ανεβάστε και τους τρεις κατά 100: γίνεται πιο ανοιχτό και πιο ξεθωριασμένο, προς ένα ροδαλό μπεζ.

Το H είναι η απόχρωση, μια γωνία πάνω στον χρωματικό κύκλο: 0 κόκκινο, 120 πράσινο, 240 μπλε. Το S λέει πόσο απέχει το χρώμα από το γκρι: στο 0 μένει μόνο ένα γκρι. Το L πάει από το μαύρο (0) στο λευκό (100)· το πιο καθαρό χρώμα είναι στο 50. Όμως το L ξεγελά: με τον ίδιο αριθμό, ένα κίτρινο φαίνεται πολύ πιο ανοιχτό από ένα μπλε.

Δοκιμάστε: Βάλτε το H στο 60 (κίτρινο), μετά στο 240 (μπλε), χωρίς να πειράξετε το L: ο τόνος 1–10 πέφτει από 5 σε 2.

Τα τέσσερα μελάνια ενός εκτυπωτή, από 0 έως 100 %. Πάνω σε λευκό χαρτί αφαιρούν φως: το κυανό παίρνει το κόκκινο, η ματζέντα το πράσινο, το κίτρινο το μπλε. Το K, το μαύρο, σκουραίνει τα πάντα. Είναι ένας απλός υπολογισμός που αγνοεί τον εκτυπωτή σας και το χαρτί του.

Δοκιμάστε: Βάλτε το Y στο 100, το M στο 50 και το K στο 0: ένα πορτοκαλί. Ανεβάστε το K στο 40: θολώνει, σαν χρώμα της γης.

Το L* είναι η φωτεινότητα, από 0 (μαύρο) έως 100 (λευκό). Το a* πάει από το πράσινο (αρνητικό) στο κόκκινο (θετικό), το b* από το μπλε (αρνητικό) στο κίτρινο (θετικό). a* και b* στο μηδέν: ένα γκρι. Τα χρωματολόγια και τα όργανα μέτρησης χρώματος (φασματοφωτόμετρα) μιλούν αυτή τη γλώσσα.

Δοκιμάστε: Ανεβάστε το L* στο 60 και το b* στο 60: μια ώχρα. Μετά σπρώξτε το a* στο 100: αυτοί οι αριθμοί ξεπερνούν την οθόνη, και ένα μήνυμα το λέει.

Το L είναι η φωτεινότητα, από 0 (μαύρο) έως 1 (λευκό). Το C είναι η χρωματικότητα, δηλαδή πόσο έντονο είναι το χρώμα (αυτό που τα μαθήματα λένε κορεσμό): 0 ένα γκρι, 0,1 ένα χρώμα της γης, 0,2 ένα κάδμιο. Το h είναι η απόχρωση σε μοίρες, η γωνία πάνω στον χάρτη. Δύο χρώματα με το ίδιο L φαίνονται περίπου εξίσου ανοιχτά (ένα πολύ έντονο χρώμα φαίνεται λίγο πιο ανοιχτό). Το Tubomix υπολογίζει τα μείγματά του με το φως, μήκος κύματος προς μήκος κύματος (Kubelka-Munk), και μετά τα τοποθετεί σε αυτόν τον χάρτη· ανάμεσα στις συνταγές που πλησιάζουν περισσότερο το χρώμα που θέλετε (δείτε ΔE), κρατά αυτή που συγχωρεί περισσότερο μια πρόχειρη μέτρηση.

Δοκιμάστε: Ανεβάστε το L στο 0,6 και το C στο 0,2: το χρώμα της γης γίνεται κόκκινο καδμίου. Γυρίστε το h ως το 90: η κουκκίδα γλιστρά προς το κίτρινο, και σε αυτή τη χρωματικότητα η οθόνη δεν μπορεί πια να ακολουθήσει.